René
ADD en endogene depressie


Ontwaken, thuiskomen, dit waren voor mij de voornaamste gevoelens die ik had, toen ik verleden jaar aan de therapie begonnen ben.
Ik ben nogal sceptisch ten opzichte van therapeuten, maar deze keer was dat absoluut niet het geval.
Wat ik vooral fijn vond was de gezonde benadering van AD(H)D, via coaching en aanpassingen in de voeding.
Sindsdien ben ik bewuster gaan leven, kan duidelijker verbanden leggen tussen bepaalde gebeurtenissen/gevoelens, ben terug meer van mezelf gaan houden, veel minder snel opgejaagd, durf de confrontatie sneller aan, ook met mezelf.
Onlangs zei een goede vriend nog tegen me: "Wat fijn dat het zo goed met je gaat".
En het gaat ook goed, heel goed. Niet dat alle plooien al gladgestreken zijn, 37 jaar het gevoel hebben dat je in een film leeft, waar je niet aan kunt deelnemen, dat vlak je niet uit.
Het is een belangrijke stap in de goede richting, ik heb er geen moment twijfels over gehad.
Ik droom nog steeds, maar ben bewuster geworden. Ik heb als het ware meer controle, zonder daarbij mijn gevoelens aan de kant te hoeven zetten.

Nog enkele tips:

Zorg voor een degelijke diagnose. Dus niet de eerste de beste    psycholoog/psychiater die dat na een gesprekje zegt....
Realiseer je dat jij degene bent die verantwoordelijk is,  AD(H)D is geen excuus om dingen niet te hoeven doen, dus ga de confrontatie met jezelf niet uit de weg, maar zie het als een uitdaging.
Gun jezelf de rust, als je voelt dat je die nodig hebt, creeer een prettige omgeving waarin je jezelf veilig kunt voelen.
Leef en geniet, je bent uniek zoals ieder ander mens.


Een oprechte hartegroet aan iedereen.

Rene