Van ADHD tot Zona

Dopamine heeft vele functies in de hersenen, waaronder een belangrijke rol in leren, emotionele regulatie, motivatie, beloning, energie en fijne motoriek. Dopamine komt vrij na een stimulans: als we eten, een positieve bevestiging krijgen, iets mooi vinden of geboeid zijn. Gaat er in de hersenen iets mis met de dopamine bevoorrading, zijn we geneigd om dingen uit te stellen of kost het meer moeite iets gedaan te krijgen.
Mensen met een dopamine tekort zijn (onbewust) op zoek naar manieren om toch te kunnen genieten. Deze neiging om steeds meer dopamine na te streven verlegt onze grenzen. Dat maakt van de mens niet alleen het meest creatieve en innovatieve wezen, het is tegelijk de teneur van alle eetstoornissen, verslavingen en dwangmatig gedrag. Dopamine brengt ons naar de hemel of de hel, al naargelang de omstandigheden en wat we ermee aanvangen.

De hoeveelheid dopamine die vrijkomt na een stimulans hangt in grote mate af van de werking van het endorfine systeem. Hier bevinden zich de endorfine receptoren die fungeren als een soort 'uit en aan' schakelaar. Terwijl een stimulans endorfine vrijmaakt, zal endorfine op zijn beurt de endorfine receptoren activeren waarna er dopamine kan vrijkomen (bron). Wanneer er teveel endorfine in de hersenen circuleert, worden het gen (OPRM1) dat de endorfine receptoren beschikbaar stelt, in slaapstand gezet. Hierdoor zakt dopamine onder het normale niveau en duurt het - in vergelijking meet een gematigde stimulans - veel langer om de dopamine reserve weer op te bouwen. Meestal ontstaat dit 'rebound-effect' na een sterke stimulans zoals Ritalin/Rilatine. Zo hebben 33% van de vrouwen na een orgasme al eens last van 'postcoïtale dysforie' (bron). Anders gezegd, deze vrouwen kampen na de daad met onrust, melancholie, huilneigingen, angst en prikkelbaarheid door een endorfine uitputting. Hoewel er geen studies zijn over de vrijgave van endorfine bij mensen tijdens de coïtus, werd bij hamsters een stijging van 8600% gemeten (bron).




Bij iemand met een intolerantie voor exorfinen worden de endorfine receptoren bovendien 'geblokkeerd', omdat deze voedingsstoffen de werking van endorfine imiteren en de receptoren bezetten. Een exorfinen intolerantie kan gemeten worden met een urineonderzoek (buitenlands lab). Exorfinen zorgen voor sterke fluctuaties in de glucosespiegel door de gevoeligheid van insuline af te remmen (insulineresistentie). Vandaar dat mensen met een exorfinen belasting vaker geneigd zijn om suiker en koolhydraten te consumeren, wat de fase-2 problematiek alleen maar versnelt. Insulineresistentie is een risicofactor of voorstadium van diabetes 2, kanker en het metabool syndroom (grote buikomtrek en HDL te laag). De meeste mensen met Fase-2 problematiek en overgewicht kampen met een exorfinen intolerantie.

Van iemand die dagelijks cocaïne neemt, weten we dat de dosering moet verhoogd worden om hetzelfde effect te ervaren. Na een poos zal cocaïne bijna geen effect meer hebben. Hetzelfde gebeurt met endorfine als we de endorfine receptoren chronisch overstimuleren door stress, medicatie, drugs en exorfinen. Deze laatste zijn opiaatachtige stoffen uit gluten, melkeiwitten, soja en spinazie.
Overstimulatie doorloopt twee fasen. In de eerste fase wordt er veel dopamine vrijgegeven. In de tweede fase neemt het aantal endorfine receptoren af en zakt dopamine onder het normale niveau. Iemand met een fase-2 problematiek gaat op zoek naar sterkere stimuli om het dopamine niveau te verhogen. Bij jongeren zijn dit bijvoorbeeld computerspelletjes en junkfood. Fase-2 gaat meestal gepaard met een toegenomen stress gevoeligheid, moeite met plezierbeleving en onrust.
Bij mensen met ADD kan het gebruik van Ritalin/Rilatine al na een paar weken evolueren naar fase 2. Het geneesmiddel verliest dan zijn werking en men voelt zich opgejaagd, sommige beschrijven dit als een 'robot-achtig' gevoel. (volledige tekst over de werking van ADHD medicatie)


Volgens onderzoek hebben kinderen van moeders met een overbelast endorfine systeem (fase-2) beduidend meer kans om later ADD/ADHD te ontwikkelen. Deze 'epigenetische werkomstandigheden' (stress, voeding, drugs en medicatie) die de endorfine genen overbelasten, worden doorgegeven aan de volgende generatie. Deze recentelijke ontdekkingen bieden een ander licht op de snelle stijging van ADD en ADHD.
Hierbij is het van belang om onderscheid te maken tussen genetisch en epigenetisch. Genetische aandoeningen omvatten 0,5% van de erfelijke aandoeningen en betreft fouten in het DNA-materiaal. Epigenetische aandoeningen ontstaan door veranderingen in de werking van onze genen door gewijzigde omgevingsfactoren zoals voeding en stress. Beide factoren zijn dus erfelijk, maar ze hebben een andere oorzaak. Ook bij dieren zien we een gelijkaardige tendens.  

Overstimulatie van het endorfine systeem kan ook secundaire effecten in het lichaam veroorzaken. Endorfine is een anti-stress regulator, het regelt het immuuun-systeem op diverse vlakken en het is een kanker remmende stof. Toevallig of niet, de meeste welvaarsziekten zijn fase-2 verstoringen van het endorfine systeem. Endorfine bezorgt ons dus niet alleen het ultieme genot, het is ook en vooral een 'overleving-stof' stof die de nodige bescherming biedt tegen belastende factoren. (Overzicht van de functies van het endorfine systeem).


Het verband tussen psychische en lichamelijke aandoeningen.
Beide worden veroorzaakt door disfuncties van het endorfine systeem.  
De drastische toename van de zogenaamde 'welvaartziekten' worden veroorzaakt door
een conflict tussen de snel veranderende omgeving en genen die nog steeds in de oer-tijd leven.
(De endorfine receptoren bevinden zich niet alleen in de hersenen,
ze komen voor op bijna alle cellen, weefsels en organen in het lichaam)


In de volgende tekst wordt de werking van het endorfine/dopamine systeem uiteen gezet. Tevens op welke manier het Westerse voedingspatroon en levenswijze de dopamine en endorfine huishouding belast en op welke manier het te herstellen is.

Vervolg: De zeven kenmerken van het endorfine/dopamine beloningssysteem

'Zoals reeds gesteld zou educatie op vele fronten het tij kunnen doen keren. Bij deze educatie kan de stelling van Loesje gehanteerd worden: “het lijkt simpel en dat is het ook”. Er was eens een omgeving en daarop evolueerde een hierop naadloos aansluitend genoom. De aarde draait namelijk om de zon: niet het gen gaat een interactie aan met onze voeding, maar het gen is een product van onze (oer)voeding, andere omgevingsfactoren en leefstijl, en wordt hier dus eveneens door aangestuurd. Dus geen ‘gene-diet interaction’, maar ‘diet-gene interaction’. De huidige, typisch westerse, chronische degeneratieve ziekten van epidemische omvang worden vooral veroorzaakt door een conflict tussen de, door ons in kort tijdsbestek veranderde, omgeving met het zich slechts langzaam aanpassende, nog grotendeels in het stenen tijdperk verkerende, genoom.

(citaat: dr. F.A.J. Muskiet, professor in de scheikunde, Nederland: bron)




Praktijk

Gedurende 10 jaar praktijkervaring hebben wij een herstel procedure ontwikkeld voor de endorfine en dopamine problematiek die de verborgen oorzaak is van tientallen zogenaamde 'beschavingsziektes'. Indien u gemotiveerd bent om de echte oorzaken aan te pakken, kunnen wij u begeleiden met een stappenplan. Waardoor u op enkele maanden tijd een verbetering kunt ervaren met als uiteindelijke doel het natuurlijke evenwicht in uw lichaam te herstellen. Lucas Flamend werkt samen met psychiater Age Smilde en heeft een praktijk in Lier.


De Poort/BrainQ© copyright 2000/2011



Van ADHD tot Zona


Van een natuurlijke naar een chemische omgeving

De genen van onze voorouders hebben miljoenen jaren vertoefd in een natuurlijke omgeving. Met de opkomst van de chemische revolutie in de 20° eeuw is daarin snel verandering gekomen. Plots werden gewassen bespoten, voeding bewerkt en we gingen geneesmiddelen consumeren. Ook onze voedingsgewoonten veranderden. Tarweproducten en zuivel (de zogenaamde exorfinen), suiker en junkfood kregen onze voorkeur. Vooral omdat ze zorgen voor een forse toename van endorfine en dopamine.

Dopamine en voeding

Dopamine is een neurotransmitter die verantwoordelijk is voor aandacht, leerprocessen, motivatie, seksuele opwinding, emotionele regulatie, beloning, energie en fijne motoriek. Zowat de helft van de dopamine komt vrij na stimulatie van de endorfine receptoren (bron). De andere helft na stimulatie van de insuline receptoren (bron). Exorfinen, suiker, smaakversterkers en junkfood maken gebruik van deze receptoren, waardoor dopamine toeneemt.
Maar er hangt ook een prijskaartje aan vast. Des te meer de endorfine en insuline receptoren worden gestimuleerd, des te sneller de genen het aantal receptoren verminderen. Een van de eerste psychische kenmerken zijn problemen met aandacht en motivatie. In de tweede fase neemt de stressgevoeligheid en de mentale moeheid toe. Gevolgd door depressie, hechtingsproblemen, seksuele stoornissen, angst- en dwangstoornissen. Onderzoek wijst uit dat deze fasen min of meer overeenkomen met het aantal receptoren die overblijven. Eenmaal men dit principe (receptor desensitisatie) beter begrijpt, komt men al snel tot de essentie van hoe een oorzakelijk behandel-protocol er moet uitzien. En waarom korte termijn oplossingen (medicatie) het proces van receptor-vermindering versnellen.

Epigenetica

De epigenetica is een vrij recente wetenschap die de invloed van omgevingsfactoren op de werking van onzen genen onderzoekt. Volgens de epigenetica komen onze genen in conflict met alles wat niet 'past' in hun voorgaande evolutie. Zo blijkt dat onze genen niet aangepast zijn aan exorfinen, junkfood en chemische stoffen.
Zodra we ons volproppen met voeding die ervoor zorgt dat endorfine, dopamine en insuline abnormaal hoog pieken, starten de cellen een adaptatie-proces. Het lichaam vermindert de gevoeligheid voor deze signaalstoffen (resistentie). Hierdoor hunkeren we nog meer naar voeding, geneesmiddelen en drugs die de ongevoeligheid voor deze signaalstoffen tijdelijk moeten compenseren.
Wat volgt is een drastische toename van het aantal mensen met ziekten die het gevolg zijn van resistente signaalstoffen. Voorbeelden zijn ADD/ADHD, insuline-resistentie, diabetes type 2, depressie en de talrijke (auto)immuunziekten. Het verklaart tevens dat mensen met ADD/ADHD aan gemiddeld twee tot drie andere psychische aandoeningen te prooi vallen. Elk van deze aandoeningen blijkt overeen te komen met een of andere 'verworven resistentie'. Het 'European College of Neuropsychopharmacology' rapporteerde in juni 2011 dat 38% van de Europese bevolking leidt aan een of andere psychische stoornis (artikel). We leven langer, maar de kwaliteit van het leven en het aantal jaren zonder ziekte staan op een nooit eerder gezien dieptepunt.

Overdaad leidt uiteindelijk tot schaarste

Genen werken volgens een ‘aan en uit schakelaar’. Staat het gen ‘aan’, dan bestuurt het de aanmaak van eiwitten. Op deze manier worden signaalstoffen (bv. endorfine, dopamine, insuline) en receptoren aangemaakt. Deze 'aan en uit' regulatie is cruciaal opdat het organisme zich zou kunnen aanpassen aan de voortdurend wisselende omstandigheden.
De epigenetica ontdekte dat onze cellen het teveel aan signaalstoffen reguleert door het aantal receptoren te verminderen. Op deze manier wordt de activiteit van deze signaalstoffen geblokkeerd en kan het lichaam het evenwicht herstellen. Deze aanpassing gebeurt op twee manieren. In de eerste fase zal de cel de receptoren opslorpen en vernietigen. Bij een langdurige belasting nemen de genen de controle over. Ze verminderen de aanmaak van receptoren. Op dat moment wordt iemand ongevoelig of resistent voor een lichaamseigen signaalstof. Bij mensen met ADD/ADHD leidt dit tot dwangmatig 'dopamine-scorend-gedrag: verslavingen, eetstoornissen, borderline en andere dwangmatige handelingen (bv. porno- en koopverslaving).
We hebben het proces van hyper-activatie dat uiteindelijk leidt tot ongevoeligheid voor lichaamseigen signaalstoffen schematisch weergegeven.

Erfelijk of aangeboren, een wereld van verschil

Een belangrijke doorbraak van de epigenetica is de herziening van het begrip 'erfelijkheid'. Voorheen werd aangenomen dat erfelijke aandoeningen ontstaan door defecten in het DNA-materiaal van onze genen. Nu blijkt uit twee publicaties in 2011 dat er helemaal niet zoiets bestaat als een afwijkend en fysiek aantoonbaar ADD/ADHD of autisme gen. Wel ontdekte de epigenetica dat het endorfine-gen (OPRM1) - de belangrijkste factor in de regulatie van endorfine, dopamine en insuline - minder goed functioneert als we smaakversterkers, gluten en caseïne consumeren (*). Deze voedingsstoffen zorgen voor een drastische toename van endorfine, dopamine en insuline. Wat volgt is een genetische vermindering van het aantal receptoren. De symptomen zijn sterk verschillend volgens de genetische 'zwakte' van een persoon.  

Het genetisch adaptatie-mechanisme is erfelijk. De consequentie is dat alle factoren die bijvoorbeeld het endorfinesysteem belasten (bv. stress), kunnen leiden tot een ongevoeligheid voor endorfine. Tevens bestaat de kans dat andere stoffen die door het endorfinesysteem worden gemoduleerd minder goed functioneren. De genen beschikken zo te zien over een (epigenetisch) geheugen, lang voor de bevruchting plaatsvindt. Moeders die een jaar voor de bevruchting antidepressiva hebben gebruikt, hebben twee keer meer kans op een kind met autisme.

(*) Uit een publicatie in 2011 blijkt dat moedermuizen die een dieet kregen voorgeschoteld met overwegend tarwe, suiker en vetten, nakomelingen kregen die twee keer minder dopamine aanmaakten. Het OPRM1-gen (bestuurt de werking van endorfine en dopamine) bleek drie keer minder te functioneren dan bij muizen met een normaal dieet.

Het DPP-IV is een multifunctioneel enzym (65 functies) dat exorfinen afbreekt, de immuniteit en het glucose metabolisme reguleert. Uit een onderzoek van 2011 blijkt dat het enzym ook de hoeveelheid endorfine in de hersenen reguleert. Endorfine is de rechtstreekse stimulator van dopamine. Uit dit onderzoek blijkt ook dat smaakversterkers (E621) het DPP-IV enzym in de hersenen blokkeren.


Het endorfinesysteem

Het gen dat een zware tol betaalt voor al deze veranderingen is het OPRM1-gen. Dit gen speelt een centrale rol in het ontstaan van de zogenaamde ‘moderne’ ziekten. Het OPRM1-gen bestuurt het endorfinesysteem en daardoor de werking van dopamine en tientallen andere immuunn- en signaalstoffen. Het gen is betrokken bij diverse psychische processen zoals aandacht, motivatie, positiviteit, hechting en sociaal gedrag. Het OPRM1-gen reguleert tevens de gevoeligheid van cortisol en insuline, twee hormonen die betrokken zijn bij de regulatie van respectievelijk stress en glucose. Andere functies zijn de rijping van witte bloedcellen, de vrijgave van ontstekingswerende stoffen (cytokines), anti-kanker functies en het herstel van neuronen (neurogenese).
Factoren die aan de basis liggen van een verstoorde OPRM1-gen werking zijn exorfinen, dit zijn morfine-achtige stoffen uit gluten, zuivel en soja. Ze veroorzaken een ongevoeligheid voor insuline, endorfine en dopamine. Ook chronische stress, een tekort aan omega-3 en andere nutriënten, het toenemende gebruik van drugs en geneesmiddelen en de overconsumptie van suiker en verkeerde vetten spelen een rol in de OPRM1-gen problematiek.

Waarom Ritalin/Rilatine zijn werking verliest

In juni 2011 werd het eerste onderzoek gepubliceerd dat aantoont dat het dopamine verhogend effect van Ritalin/Rilatine wordt veroorzaakt door stimulatie van het endorfinesysteem (bron). In 2010 was reeds bekend dat het endorfine-gen (OPRM1) het euforisch effect van andere amfetamine-derivaten activeert (bron). Strattera - een ander ADHD-geneesmiddel - werkt eveneens via de endorfine receptoren (bron). Dopamine-overstimulatie leidt uiteindelijk tot dopamine ongevoeligheid, waardoor de werking van deze geneesmiddelen afneemt.
Het enige lange termijn onderzoek naar de werking (niet de bijwerkingen) van Ritalin/Rilatine wijst inderdaad uit dat na gemiddeld twee jaar de overblijvende werking niet beter is dan psychotherapie (Nederlandstalig artikel in een psychiatrisch tijdschrift). Paul Verhaeghe - een Belgische professor in de psychologie - getuigt in de volgende video (deel 1,  deel 2 en deel 3) dat de tendens is om zoveel mogelijk met pillen op te lossen. Zo wordt in de volgende DSM (handleiding van de psychiatrie) het langer rouwen dan 6 maanden opgenomen als 'ziekte'. U zal maar van iemand gehouden hebben.....

ADHD en voeding

Er zijn meer dan 20 onderzoeken die uitwijzen dat voeding de ADD/ADHD symptomen kunnen genezen bij het overgrote deel van deze groep. Dat er zo weinig aandacht aan wordt geschonken heeft te maken met de aard van de behandeling. Voeding- en natuurgeneeskundige interventies hebben geen beurs-genoteerde meerwaarde. De enige waarde die ze creëren is dat de patiënt er beter van wordt. Scott A. Becker, een pediater verbonden aan het Sanctuary Medical Aesthetic Center in Florida, haalde recent de krant met een artikel over ADHD en voeding. Ze vertelde dat aanpassing van de voeding een beter effect heeft dan medicatie. Volgens Becker wordt een dieet niet door artsen toegepast omdat tijdens hun studie voeding amper aan bod komt. In België bedraagt dit één uur van de zevenjarige opleiding van een arts.

Epigenetische onderzoeken

De meeste onderzoeken met betrekking tot de epigenetica zijn zeer recent. Een aantal voorbeelden:

  • In 14 studies met 1468 patiënten werd een significante afname van sterfte gezien bij patiënten die voedingssupplementen kregen in vergelijking met patiënten die een placebo kregen.
  • ADD/ADHD wordt niet veroorzaakt door genetische afwijkingen, wel door invloed van omgevingsfactoren op de werking van genen.
  • Een aangepast dieet bevordert de stressbestendigheid en positief gedrag.
  • 65% van de moeders die tijdens de prenatale fase een angststoornis of stressstoornis hadden, kregen een kind dat gedurende de eerste 8 jaar astmatische klachten ontwikkelde.
  • Van de kinderen die voor hun 6 maanden antibiotica kregen, ontwikkelden 66% astma en 59% allergieën voor ze zes jaar werden. Vooral in gezinnen zonder een astma geschiedenis.
  • Twaalf weken op een oerdieet verbetert diabetes type 2 met 26%. (Een oerdieet is exorfinen-vrij)
  • Het gebruik van antidepressiva verhoogt de kans op autisme bij het kind. Met 380 % indien deze geneesmiddelen tijdens de zwangerschap genomen worden en met 200% in het jaar voor de bevruchting.
  • gluten verhoogt de kans op kanker en vermindert de afbraak van chemische stoffen in het lichaam
  • Mensen zonder ADHD maken meer dopamine aan als ze Ritalin/Rilatine nemen dan mensen met ADHD (hiermee wilde men de commerciële fabel ontkrachten dat mensen met ADHD beter zouden reageren op deze geneesmiddelen)


  • Gezond verstand

    Dat we de kwaliteit van het leven en de gezondheid drastisch en op korte tijd kunnen verbeteren door oervoeding en beweging, bewijst het wetenschappelijk experiment van professor Leo Pruimboon uit Nederland. Negen deelnemers met diverse aandoeningen volgden een tiendaagse ‘back to nature’ trip in de Spaanse Pyreneeën. Het verslag kan u lezen in het volgende artikel.

    'Zoals reeds gesteld zou educatie op vele fronten het tij kunnen doen keren. Bij deze educatie kan de stelling van Loesje gehanteerd worden: “het lijkt simpel en dat is het ook”. Er was eens een omgeving en daarop evolueerde een hierop naadloos aansluitend genoom. De aarde draait namelijk om de zon: niet het gen gaat een interactie aan met onze voeding, maar het gen is een product van onze (oer)voeding, andere omgevingsfactoren en leefstijl, en wordt hier dus eveneens door aangestuurd. Dus geen ‘gene-diet interaction’, maar ‘diet-gene interaction’. De huidige, typisch westerse, chronische degeneratieve ziekten van epidemische omvang worden vooral veroorzaakt door een conflict tussen de, door ons in kort tijdsbestek veranderde, omgeving met het zich slechts langzaam aanpassende, nog grotendeels in het stenen tijdperk verkerende, genoom.  (citaat: dr. F.A.J. Muskiet, professor in de scheikunde, Nederland: bron)

    Praktijk

    Gedurende 10 jaar praktijkervaring hebben wij een herstel procedure ontwikkeld voor de endorfine en dopamine problematiek die de verborgen oorzaak is van tientallen zogenaamde 'beschavingsziektes'. Indien u gemotiveerd bent om de echte oorzaken aan te pakken, kunnen wij u begeleiden met een stappenplan. Waardoor u op enkele maanden tijd een verbetering kunt ervaren met als uiteindelijke doel het natuurlijke evenwicht in uw lichaam te herstellen. Lucas Flamend werkt samen met psychiater Age Smilde en heeft een praktijk in Lier.


    Vervolgtekst


    De Poort/BrainQ© copyright 2000/2011

    EEG en qEEG
    Detoxificatie en de detoxratio
    Hersenactiviteit voor en na een eliminatiedieet
    Exorfinenvrij dieet en psychose
    Gluten blokkeert de ontgifting