Waarom Ritalin/Rilatine zijn werking verliest

Heel wat ouders kiezen voor de medicamenteuze behandeling van ADD/ADHD. Ze worden daarbij aangemoedigd (soms verplicht) door de school, het CLB (centrum voor leerlingenbegeleiding), de behandelende arts/psychiater, de ADHD diagnose en behandel centra en de ADHD-verenigingen. Vaak betreft het netwerken die een win/win situatie hebben gecreŽerd door naar elkaar door te verwijzen. Ze hanteren daarbij een onderlinge behandel-consensus door uitsluitend medicatie aan te bevelen. Hierdoor krijgen de de ouders de indruk dat er geen andere alternatieven voorhanden zijn. Nochtans heeft onderzoek al diverse malen bewezen dat voeding en orthomoleculaire interventies betere resultaten kunnen voorleggen.

ADD/ADHD zijn aandoeningen waarbij de endorfine receptoren minder goed functioneren. Aangezien het endorfinesysteem diverse andere functies heeft, bestaat het gevaar dat een symptomatische behandeling deze problematiek camoufleert. Het is tevens verontrustend dat men geen enkele moeite doet om lange termijn onderzoeken te organiseren of statistieken aan te leggen welke ziekten meer voorkomen bij mensen met ADD/ADHD. Op deze manier zou namelijk duidelijk worden dat ADD/ADHD geen psychische stoornis is, maar een complexe neuro-immunologische aandoening. Complicaties zijn diabetes type 2, CVS, fibromyalgie, kanker, dementie en de ziekte van Parkinson. Onderzoek wijst uit aan dat mensen met ADD/ADHD 300% meer kan hebben op dementie (bron). Ook zou dementie bij een deel van de mensen worden veroorzaakt door exorfinen uit gluten (bron). Ook zou de werking van de endorfine receptoren verstoord zijn bij dementie (bron). Allemaal factoren die in dezelfde richting wijzen, maar er wordt niets mee gedaan zolang ADD/ADHD het etiket 'psychische stoornis' behoudt.

Ritalin/Rilatine, Concerta en andere amfetamine-derivaten werken via het activeren van de endorfine-receptoren waarna de dopamine-afgifte wordt gestimuleerd (bron). Wat aan de ouders niet wordt verteld is dat deze geneesmiddelen hun werking geleidelijk verliezen, waarna de dosering moet verhoogd worden. Amfetamine-derivaten veroorzaken een hyper-activiteit van de endorfine-receptoren. Daardoor komen er abnormale grote hoeveelheden dopamine in de hersencellen. Omdat de hersencellen deze hoeveelheden niet kunnen verwerken, verminderen de genen het aantal receptoren op de celwand. Hierdoor neemt de werking van deze geneesmiddelen geleidelijk af. Het verschil tussen mensen met ADHD en ADD/autisme, is dat deze laatste groep over minder endorfine-receptoren beschikt. Daardoor zullen deze geneesmiddelen hun werking sneller verliezen dan bij ADHD.
Het enige lange termijn onderzoek naar de werking van Ritalin/Rilatine wijst inderdaad uit dat na gemiddeld twee jaar de overblijvende werking niet beter is dan psychotherapie (Nederlandstalig artikel in een psychiatrisch tijdschrift). Paul Verhaeghe - een Belgische professor in de psychologie - getuigt in de volgende video (deel 1,  deel 2 en deel 3) op welke manier deze markt te werk gaat.

Een technisch detail....

In 2010 was reeds bekend dat het endorfine-gen (OPRM1) het euforisch effect van andere amfetamine-derivaten activeert (bron). Strattera - een ander ADHD-geneesmiddel - werkt eveneens via de endorfine receptoren (bron). Dopamine-overstimulatie leidt uiteindelijk tot dopamine ongevoeligheid, waardoor de werking van deze geneesmiddelen afneemt.
De groep waarbij deze geneesmiddelen blijven werken hebben vermoedelijk een 'arrestin-deficiŽntie'. Arrestin is de stof die ervoor zorgt dat geneesmiddelen en drugs een ongevoeligheid veroorzaken voor de stof die ze activeren (bron). Tot hiertoe zijn er drie factoren bekend die de ongevoeligheid voor signaalstoffen (neurotransmitters, hormonen, immuunstoffen) versnellen: arrestin, de GPCRK's en schimmels. Candida en andere schimmels (bv. aspergillus) zijn factoren die zeer ernstig zijn te nemen. Niet alleen veroorzaken ze een ongevoeligheid voor signaalstoffen, ze blokkeren ook de werking van anti-kanker eiwitten.

De Poort/BrainQ© copyright 2000/2011