Toon (ADD-NOS, hyperarousal, depressie)



Als niemand je zegt dat er iets fout met is jou of dat er een manier is om beter door het leven te gaan, dan zoek je daar ook niet naar.
Dit veranderde één jaar geleden met het verhaal van een meisje die veel concentratiestoornissen en depressieve buien had. Ze zei dat ze precies in een windtunnel leefde maar nooit de uitgang kon vonden. Tot ze naar de neuroconsulting ging van Lucas Flamend. Haar verhaal was voor mij zo herkenbaar,.. op bepaalde momenten dacht ik dat ze over mij sprak. Vooral toen ze het had over het moeilijk kunnen omgaan met een massa mensen. Ik was wel sociaal maar ik kon mij gewoon niet ontspannen bij contact met andere mensen.
Een week nadien maakte ik een afspraak met Lucas.

Mijn leven is enorm veranderd door de therapie van Lucas. Een paar voorbeelden geven aan hoe mijn leven er vroeger uitzag en vergelijking met nu:

Globaal geproken was mijn zelfbeeld niets meer dan concepten. Ik was een "leraar", een "zoon", een "redder aan zee", een "vriend". Het probleem was dat ik deze rollen niet kon relativeren. Ik zat vast aan een perfectionistisch kader dat als norm stond om deze rollen in te vullen. Er is dus geen enkele ruimte voor fouten of afwijkingen.
In de lessen schilderkunst kreeg ik het lastig omdat als mijn werk perfect moest zijn. Alles wat ik op mijn blad zette of uitdrukte was fout! Op deze manier creëerde ik niets.

Sociaal had ik ook veel problemen. Ik durfde geen enkele persoon confronteren. De gedachte dat ze kwaad gingen worden op mij, gaf mij al enorme angsten. Ook dacht ik vaak dat ik de oorzaak was van een verdrietig, kwaad of blij persoon. Ik had de vooringenomenheid dat ik het centrum was van het universum en dat alles rond mij draaide. Een zware last om te dragen!
Door al deze emotionele verwarring heb ik toen nooit de moed gehad om afstand te nemen van mijn familie. Het is als een warm nest dat zo veel gevoel van veiligheid geeft dat ik schrik had om het te verliezen, moest ik het ooit verlaten. Ik was zo gehecht aan mijn familie dat ik nooit hun oordeel, gedraag of wet in vraag durfde stellen.
Ik heb vele jaren in mijn eigen gevangenis gezeten. Ik dacht dat ik mij alleen maar op één bepaalde, opgelegde manier mocht gedragen. Door alle depressie en verwarring die ik ervaarde kon hier niet van loskomen

Ik ben sinds 2007 al  aan het mediteren. Ik was op zoek naar rust. Hoewel ik af en toe die rust vond, bleef de focus altijd maar afwezig. Het was allemaal wel veel gezweef maar ik kon mij niet naar één punt toe concentreren.
Ik had toen veel meer aan mijn sport. Ik ging bijna elke dag voor een uur gaan lopen. Door de vele endorfines die vrijkwamen voelde ik mij telkens weer gelukzalig na elke loopsessie.

Nu ziet alles er gans anders uit. Er crossen nog altijd vele gedachten door mijn hoofd, maar ik kan er afstand van nemen en alles laten passeren alsof het een speelfilm is. Ik ben vaak nog eens aan het dagdromen, maar ik word er sneller bewust van.
Alles is ineens veel minder intens geworden. Ik voel mij veel beter in mijn vel - de depressieve buien zijn minder zwaar en minder lang! - en ik kan gewoon meer genieten van het leven.
Het wordt een plezier om onder de mensen te komen.  Ik ben ook veel meer aanwezig tijdens een gesprek. Mijn gedachten blijven meer bij het gesprek, ze dwalen niet meer af. Ik voel mij meer op mijn gemak om mijzelf te zijn.
Mijn relatie met mijn familie is ook aan het evolueren. Ik heb meer zelfvertrouwen gekregen om het "nest" te verlaten. Ik voel mij een vrij mens die zichzelf en de wereld kan gaan ontdekken. Raar is dat ik nog nooit zo dicht bij mijn familie heb kunnen staan, net omdat ik er nu afstand kan van nemen.
Op mijn werk (als sportlesgever) is alles er ook een stuk makkelijker op geworden. Alleen al omdat ik mij meer kan concentreren en meer in interactie kan gaan met de deelnemers.
Mijn meditaties verlopen doelgerichter. Het is heerlijk om al uw concentratie eens op uw ademhaling te brengen. De rest, bestaat dan niet meer.
Tijdens de kunstschilderlessen ben ik veel productiever gaan werken. De hoofdreden is amusement. Hoe meer ik geniet, hoe beter mijn creatief werk.

Op 4 oktober 2010 vertrek ik naar Japan. Ik doe voor minstens een jaar mijn intrede in een zenboeddhistische klooster.
Ik heb de voorbije jaren met zoveel tegenstrijdigheden rondgelopen in mijn hoofd, Ik neem het gewoon allemaal niet meer serieus. Ik heb nu een absolute honger naar solide waarheden. Omdat ik in mijn hoofd alleen maar in mindgames verstrikt geraak, heb ik besloten om waarheid in de stilte te gaan zoeken.
Ik voel mij nu goed en zeker genoeg om deze uitdaging aan te gaan. Ik ga in het klooster tot 16 uur per dag moeten mediteren. Dat wordt vast en zeker een hele uitdaging!

Ik wil Lucas nog eens bedanken om er te zijn. Je hebt mijn leven alvast een frisse start gegeven!