Begin 2000 kreeg ik de diagnose van vasculitis, een auto-immune ziekte die de bloedvaten aantast. Deze ziekte  wordt gerekend tot de chronische inflammatoire bindweefselziekten die op hun beurt weer bij de reumatische aandoeningen horen.
In de jaren die aan de diagnose vooraf gingen had ik ernstige ontstekingen van het vaatvlies van de ogen (uveïtis) met als gevolg een sterke vermindering van mijn gezichtsvermogen. Ik heb daardoor enkele jaren rondgelopen met een gele stok. Bij wijze van spreken dan toch, want veel rondlopen was er niet bij door de extreme vermoeidheid, grieperig gevoel, hoofdpijn, spier- en gewrichtspijn ….Als behandeling kreeg ik corticosteroïden, zowel geïnjecteerd in de ogen als in de vorm van een dagelijks pilletje. Vervolgens kreeg ik regelmatig spraakstoornissen, wist ik soms niet meer de weg naar huis ondanks dat ik op vertrouwd terrein was, meer en meer concentratieproblemen en een alles overweldigende vermoeidheid. Tot ik op een dag  mijn linkerkant verlamd was. Deze dag gaf aanleiding tot het stellen van de diagnose, die nooit helemaal als zeker beschouwd werd. MS of sarcoïdose waren de alternatieven. Als behandeling kreeg ik Endoxan, een chemo.
Toen bij één van de kinderen de diagnoses ADHD en Asperger gesteld werden sprak de arts over een samengaan van autisme en een Crohn-achtige aandoening. Dit zette me aan het nadenken want de ziekte van Crohn had eveneens de revue gepasseerd als mogelijke diagnose. Door te gaan lezen kwam ik er achter dat de aanwezigheid van gluten in onze voeding misschien medeverantwoordelijk was voor onze vermoeidheid, darmproblemen enz.
We volgden een eliminatiedieet waaruit bleek dat we beiden geen koemelkeiwit, gluten en soja verdroegen. We veranderen onze voeding en de resultaten waren spectaculair te noemen. Sinds dien heb ik nooit nog uveïtis gehad of ernstige hersenproblemen. Mijn dochter voelde zich ondertussen eveneens fitter. Wat bleef was de extreme vermoeidheid, bindweefselontstekingen in de spieren, pezen enz., mist in het hoofd, moeilijk verdragen van geluiden, opmerken van veel details, tachtig plannen tegelijk in mijn hoofd, … Er ging een belletje rinkelen want veel van deze ‘klachten’ had ik al als kind. Ook ik blijk ADD met sterke overlapping met autisme te hebben.
Via Noglut kwamen we in contact met Lucas. Met zijn hulp ging het weer een stuk beter, minder moe, helderder in het hoofd, minder vergeetachtig…. Helaas bleven die ellendige bindweefselontstekingen voortduren. Niet meer zo extreem zoals ze vroeger waren maar ze bleven beperken. Bij een opvolgafspraak bracht Lucas LDN (Low Dose Naltrexone) ter sprake. Na lang (te lang) nadenken en een consult met psychiater A. Smilde neem ik nu al tien dagen 1 mg LDN. Vanaf de eerste dag waren de bindweefselverhardingen zachter! En iedere ochtend wanneer ik opsta is er weer wat meer van die ellende weg. Voor het eerst sinds jaren kan ik weer achterom kijken. Ik voel me rustiger, opgewekter, minder pijn, minder moe. Het enige minpuntje is slecht inslapen maar dat deden we eveneens in de tijd dat we gluten en melk aten. Toch voel ik me minder moe dan tien dagen geleden terwijl ik toen wel vlot insliep.
Bedankt Lucas en dr. Smilde!!!

Annie